Көктем

 

Жүрегіме жыр құйып көктен сарнап,

Мынау – менің құстарым жеткен самғап.

Қара жердің қайғысын сейілтеді,

Қанатынан күміс нұр көктем саулап.

 

Соғады әлсіз жібектей жел жұмсарып,

Жұпар еміп жібиді бел бусанып.

Сағыныштың тамшысын көктен үзіп,

Cал-көктемге жылайды жер мұң шағып.

 

Сабағынан сығалап сан мың бүршік,

Тал, терекке қолтаңба қалдырды шық.

Көктем мен жаз, күз бен қыс өрнек салар,

Шыр айналған дүние-ай, тағдырлы ұршық.

 

Күн көзінен күрең бұлт үркіп қашып,

Жер көктемге өлердей ынтық, ғашық.

...Кәрі қыстың кеткісі келмегендей,

Бір аяғын барады сылтып басып.

Пікіріңізді жазыңыз...