Мұхтар Әуезовке

 

«Дана Мұхтардың ұрпағы» – дейді,

Мына жұрт мені жиі атап,

Санасыз ерді семірте берер

Сылдыр сөзбенен сый, атақ.

Тұяғы дүлдүл тұлпардан туып,

Тартпасам тарлан тегіме,

Алшаңдап басып, ауыз толтырып,

Айтудың өзі – ұят-ақ.

 

Тұғыры биік баба мұрасын

Ту қылып ұстап бұл күнде,

Дүбірге толы дүние мынау,

Қосылдым ұлы дүмпуге.

Тай кезінен-ақ тұлпар танитын

Талғамы күшті халқымның

Атаға тартып еңіреп туған

Ерді аңғармауы мүмкін бе?

 

Түңіліп жатқан Абай данамның,

Таудай тұлғасын тірі ғып,

Көрсетіп еді ол халқыма менің,

Қарады әлем үңіліп

Осындай болар – ел ұмытпайтын ірілік

Осындай болар – ел ұлықтайтын ұлылық!

 

Абайдың жолы – қазақтың жолы,

Керегі жоқ оған дәлелдің.

Қазақы тірлік – шынайы шындық,

Тарихы сонда бар елдің.

Балапан арман жетелеп шығып,

Шырқау шыңына Шыңғыстың

Ұлы Мұхтардың қыран-қиялы

Биігінде тұр әлемнің.

 

Қазаққа мына Мұхтардай арыс

Тумайды қайта десем де,

От болып туып, шоқ болып жанған,

Жалынды ғұмыр өшер ме?

Киелі Шыңғыстың топырағынан

Нәр алып өскен бір ұлмын,

Ұлы Мұхтардың жерлесімін деп,

Мақтана аламын осы елге!

Пікіріңізді жазыңыз...