Асқар Хәкім (Тәжік ақыны)

Жүрегім

О, жүрегім!

Ауыр жүкті көп артасың маған сен,

Сеніменен өмір сүру қиын, оған жоқ өлшем.

Сенсіз ғұмыр кешсем, шіркін, құмарлықтан ада боп,

Басқалардың қайғысына немқұрайлы қараушы ем...

 

Қандай рахат,

ұйқыдағы өз балаңды сен сүйдің,

Естімейсің жыласа да сәбилері көрші үйдің.

Сүйсінесің егістікке Күн нұрымен жайқалған,

Қайғырмайсың, қарамайсың қурап жатса сол шүйгін.

 

Қандай рахат,

Қара суық күз келгенде күркіреп,

Көк аспанның күмбезінен құйын нөсер сіркіреп.

Қайтқан құсқа, өсімдікке өртенбейді өзегің

Сенің үйің суымайды, сендегі сол – бір тілек.

 

Жай түскені жас бұтаға көрінбейді көзге әсем,

Басқалардай мына мен де сірә, селге төзбес ем.

О, жүрегім, не істей алам?..

Дәрменсізбін алдыңда,

Қайғырма да, мұңайма да, қасіретті сезбе сен.

 

Жылдар, жылдар, жалған емес, жалықтырған жоқ мүлде.

Дүрсіл қағып тұрушы едің, дабыл кағып кеттің бе?

О, жүрегім! Айтшы, кімнен мұра болып қалдың сен,

Әкемнен бе, әлде көне сарындардан жеттің бе?

 

Пікіріңізді жазыңыз...